Türkce, farsca, ərəbcə

 Türkçe, Farsça, Arapça dil ve toplum ortamında dil açıp büyüyen kişinin eğitilmesi ne ölçüde mümkün olur?

Yung´a göre bilinçaltı bizim değil, dinlerin, törelerin, kültürlerin çöplüğüdür. Bana göre ise, Türkçe, Farsça, Arapça kültür ve toplum ortamında dil açan kişi ilk baştan insanlığının yarısından fazlasını kaybetmiş oluyor. Yarı kayıpla yaşama başlar. Ehlileşmesi ve kolektif bilinçaltının agresif dürtülerinden bilincini azat etmesi nerdeyse olanksız gibi. Bu diller ortamında büyüyen kişinin eğitilmesi için bütünün değil, geri kalan yarım bölümün üzerine eğitim yatırımı yapılır. Çünkü okula gittiğimiz 7 yaşa denli bildiğimiz diller yüzünden ruhumuz işgal edilerek karanlığa gömülüyordur. Toplumsal ilişkiler ortamında gençliğe doğru ilerledikçe insanlığımız, onurumuz ve kişiselliğimiz daha da aşağılanıp hasar görüyor. Ama biz bu ruhsal dehumanizasyonun, tinsel yaralanmanın bilincinde olmuyoruz. Bilincinde olduğumuzda geç oluyor ve bataklıktan kendimizi çıkaramıyoruz. Bu dillerin tarihsel yükü ve birikimleri insanları dehumanize etme doğrultusundadır.